meta-pixel

CentrumSpark

radzenie sobie ze stresem

Znasz te słowa. Uczyłeś się ich latami, oglądasz seriale bez lektora, rozumiesz memy i artykuły. Czujesz, że twój angielski jest całkiem niezły – dopóki nie musisz się odezwać. Wtedy głos zatrzymuje się w gardle, a proste zdania, które brzmiały dobrze w myślach, wypadają z ust niepewnie i nieskładnie. Pojawia się napięcie, a zaraz potem zwątpienie – nie w język, ale w siebie. Bo problemem nie jest brak słów, tylko wewnętrzna blokada, która podpowiada, że lepiej zamilknąć, niż popełnić błąd. To właśnie jest strach przed mówieniem w obcym języku. To on sprawia, że znajome zwroty nagle znikają z pamięci, a rozmowa wydaje się wyzwaniem nie do przejścia. Jak więc skutecznie przełamać tę blokadę? Odpowiedź znajdziesz poniżej!

Dlaczego boimy się mówić w obcym języku?

Strach przed mówieniem w obcym języku często ma swoje korzenie w tym, jak uczymy się języków – zwłaszcza w szkole. Tam zwykle najwięcej czasu poświęca się ćwiczeniom z podręczników, gramatyce i pisaniu, a prawdziwa praktyka mówienia schodzi na dalszy plan. Efekt? Mówienie staje się dla nas czymś nie do przejścia i stresującym, bo rzadko mieliśmy okazję je ćwiczyć na żywo.

Oprócz tego dochodzi tu nasz wewnętrzny perfekcjonizm i przekonanie, że jeśli nie powiemy czegoś idealnie, to lepiej nie mówić wcale. Co ciekawe, osoby, które dobrze piszą po angielsku, w mowie blokują się kompletnie. Mówienie wymaga błyskawicznej reakcji, improwizacji. Często też brakuje czasu na poprawki – a to dla wielu bywa przerażające.

Nie można też pominąć wpływu doświadczeń z przeszłości. Ktoś kiedyś wyśmiał twój akcent? Poprawił Cię w niezręczny sposób? Takie sytuacje, choć z pozoru błahe, potrafią zostawić trwały ślad.

Pisanie w podręczniku do języka angielskiego – nauka jako sposób na pokonanie strachu przed mówieniem w obcym języku.

Skąd bierze się strach przed mówieniem w obcym języku?

Strach przed mówieniem ma różne źródła, które często trudno zauważyć na pierwszy rzut oka. Oto kilka najpopularniejszych:

  • Lęk przed oceną – boimy się, że ktoś zwróci uwagę na nasz akcent, poprawi błędy lub uzna, że nie jesteśmy wystarczająco dobrzy. Przykład? Na lekcji języka nauczyciel głośno zwraca uwagę na wymowę, co sprawia, że następnym razem wolisz milczeć.
  • Niska samoocena językowa – porównujemy się z innymi i myślimy, że nigdy nie osiągniemy ich płynności. W grupie na kursie ktoś mówi szybciej i bardziej poprawnie, co powoduje, że czujemy się zbyt niepewnie, by się odezwać.
  • Brak kontroli – mówienie wymaga szybkiej reakcji. Gdy ktoś zadaje nam pytanie niespodziewanie, np. zapyta o drogę po angielsku, łatwo stracić pewność siebie i zająknąć się, zapomnieć słów lub zacząć mówić chaotycznie, co potęguje stres i blokadę.
  • Brak praktyki – bez regularnego mówienia w obcym języku trudno nabrać płynności i pewności siebie. Gdy nie ćwiczymy rozmów na żywo, każdy dialog staje się stresującym wyzwaniem, bo nie mamy wypracowanych naturalnych reakcji.
  • Presja społeczna – usłyszane „powinieneś mówić lepiej po tylu latach nauki” potęguje stres i sprawia, że każde potknięcie odbieramy jak porażkę.

Jak pokonać strach przed mówieniem w obcym języku – sprawdzone sposoby

Na szczęście blokadę można przełamać i to skutecznie. Oto kilka prostych metod:

  • Zacznij mówić… sam do siebie – opisuj na głos, co robisz, komentuj film, lub otoczenie, prowadź ze sobą dyskusję. To bezpieczny trening bez presji, który pozwala oswoić się z mówieniem.
  • Otaczaj się językiem na co dzień – słuchaj podcastów, oglądaj filmy, pisz z chatbotem po angielsku. Im więcej kontaktu z językiem, tym mniej się go boisz.
  • Znajdź partnera do rozmów – obecnie mamy możliwość komunikowania się przez dziesiątki aplikacji do nauki języka, gdzie po drugiej stronie masz inne osoby uczące się angielskiego lub nauczycieli, którzy pomogą Ci przełamać strach.
  • Nie bój się popełniać błędów – zamiast się ich bać, traktuj je jak naturalną część nauki i dowód na postęp.
  • Wystaw się na mikrostres – zacznij od prostych sytuacji, np. zapytaj o drogę lub zamów kawę po angielsku. Każdy taki krok to sukces i buduje pewność siebie.
  • Nagrywaj to, co mówisz – nagraj siebie, gdy opowiadasz o swoim dniu, czy czytasz fragment książki. Odsłuchując nagranie, oswajasz się z własnym głosem, co sprawi, że poczujesz się swobodniej, gdy będziesz rozmawiać z kimś innym po angielsku.
  • Ucz się całych zwrotów – łatwiej mówić, gdy masz w głowie gotowe frazy i wyrażenia, które możesz „wkleić” do rozmowy bez zastanawiania się nad gramatyką.
  • Zwizualizuj rozmowę z obcokrajowcem – wyobraź sobie, że rozmawiasz po angielsku, np. z nowo poznaną osobą na koncercie. Przemyśl, co możesz powiedzieć i jak odpowiedzieć na różne pytania. Taka mentalna symulacja pomaga oswoić się z sytuacją, zmniejsza stres i przygotowuje do prawdziwej rozmowy.
Dwie młode kobiety rozmawiające na ulicy, trzymające telefony, uśmiechnięte – przełamują strach przed mówieniem w obcym języku

Podsumowanie – mówienie bez blokady

Mówienie w obcym języku nie musi być źródłem stresu – może być źródłem dumy. Najważniejsza jest tu zmiana nastawienia: przestań traktować język jak test, a zacznij jak narzędzie komunikacji. Nie musisz mówić perfekcyjnie, by być zrozumianym. Najważniejsze to mówić – mimo pomyłek, mimo strachu, mimo niepewności.

Blokada nie znika z dnia na dzień, ale każde wypowiedziane słowo po angielsku to krok w stronę swobodnej rozmowy. A ta, jak wszystko w języku, przychodzi z czasem, o ile zadbasz o praktykę. Więc mów. Nawet jeśli nieidealnie. Bo najgorsze, co możesz zrobić, to milczeć.

Stres to jedna z głównych przyczyn problemów zdrowotnych wielu z nas. Niemal codziennie natrafiamy na sytuacje stresowe, czy to w pracy, szkole, czy w relacjach z innymi. Choć temat ten zazwyczaj poruszany jest w kontekście zdrowia dorosłych, stres dotyka również nasze dzieci. Jak zatem stres wpływa na organizmy najmłodszych? Dlaczego nie można go lekceważyć i jak skutecznie sobie z nim radzić? Zapoznaj się z poniższym artykułem, aby znaleźć odpowiedzi na te pytania!

Stres – czym jest i jak działa na organizm?

Stres to reakcja organizmu na różnego rodzaju czynniki, znane też jako stresory, które zaburzają naszą wewnętrzną równowagę, wywołują uczucie zagrożenia i lęku. Wśród najczęściej spotykanych stresorów należy wymienić:

  • hałas;
  • konflikty;
  • wypadki i urazy;
  • problemy w pracy;
  • nadmiar obowiązków;
  • zagrożone bezpieczeństwo;
  • trudne relacje z innymi ludźmi;
  • niestabilna sytuacja finansowa;
  • zaburzenia i problemy emocjonalne;
  • problemy zdrowotne swoje i bliskich;
  • zmiana miejsca zamieszkania, szkoły lub pracy.

Podczas odczuwania stresu w naszym organizmie wydziela się hormon – kortyzol. Pomaga on dostosować się do sytuacji stresowej poprzez zwiększenie poziomu cukru we krwi, który dostarcza energii do walki lub ucieczki.

Warto przy tym wspomnieć, że niewielki poziom stresu działa na nas mobilizująco np. przed wystąpieniem czy egzaminem. Wydzielany wtedy kortyzol pomaga nam przetrwać tę sytuację, wpływa na skupienie i chęci do działania.

W momencie odczuwania przewlekłego stresu nasz organizm po pewnym czasie zaczyna doświadczać licznych skutków zdrowotnych. Stale podwyższony poziom kortyzolu zaczyna osłabiać odporność, zaburza pracę układu nerwowego i krążenia. Co więcej, osoby ciągle narażone na wysoki poziom stresu często doświadczają trudności z regulacją emocji oraz stanów depresyjnych czy lęków.

Mały chłopiec uczy się w słuchawkach na uszach

Dlaczego dzieci się stresują?

Stres nie dotyka tylko dorosłych. Coraz częściej doświadczają go także najmłodsi. Niestety statystyki w tej kwestii nie są optymistyczne. Wg raportu Młode Głowy z 2023 r. ponad 80% dzieci w wieku 10-19 lat doświadcza stresu, który je przerasta.

U dzieci stres najczęściej wywołują:

  • kłótnie rodziców;
  • presja otoczenia;
  • konflikty z rówieśnikami;
  • interakcje z nauczycielami;
  • obowiązki szkolne i domowe;
  • odrzucenie przez rówieśników;
  • problemy finansowe w rodzinie;
  • nadmiar bodźców zewnętrznych.

Jakie są objawy stresu u dziecka?

U każdego dziecka stres może objawiać się w nieco inny sposób. Małe dzieci do ok. 3 roku życia w efekcie stresu mogą częściej płakać, bardziej zwracać na siebie uwagę, odczuwać większą drażliwość lub mieć problemy ze snem. Niektóre z nich mogą wykazywać regresję rozwojową i powielać zachowania typowe dla dzieci na wcześniejszych etapach rozwoju.

Starsze dzieci na sytuacje stresowe mogą reagować większą agresją lub w drugą stronę – poprzez zamknięcie się w sobie i unikanie konfrontacji z dorosłymi. U części dzieci mogą pojawić się zaburzenia odżywiania, trudności z zasypianiem, zgrzytanie zębami, jąkanie się, wybudzanie w nocy, problemy z koncentracją i brak motywacji do działania.

Stres u dzieci może manifestować się także poprzez objawy psychosomatyczne takie jak np. bóle brzucha i głowy, dreszcze, nudności, problemy żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy czy nadmierną potliwość.

Duży czerwony napis stres napisany czerwoną kredką

Jeśli zauważysz u swojego dziecka niepokojące objawy, nie lekceważ ich i nie minimalizuj problemu. Rady typu – „nie przejmuj się”, „problemy zaczną się dopiero w dorosłym życiu”, czy powielane od lat „paluszek i główka to szkolna wymówka” tylko pogarszają sytuację dziecka i pokazują, że nie jest ono traktowane poważnie.

Skutki zdrowotne stresu u dziecka

Przewlekły stres u dzieci, podobnie jak u dorosłych, prowadzi do zaburzeń ze strony układu nerwowego, takich jak np.:

  • lęki;
  • stany depresyjne;
  • zmiany zachowania;
  • zaburzenia rozwojowe np. mowy;
  • problemy z regulowaniem emocji.

Stres wiąże się też z rozwojem wielu współczesnych chorób, coraz częściej diagnozowanych także u najmłodszych. Są to np.:

  • otyłość;
  • cukrzyca;
  • niedobory odporności;
  • zespół jelita drażliwego;
  • niedoczynność tarczycy.

Jak ograniczyć dziecku stres?

Najważniejsze, co rodzic może zrobić w przypadku nadmiaru stresu u dziecka to odpowiednio szybko zareagować i zidentyfikować problem. Dla wielu rodziców może być to trudne zadanie, ponieważ dzieci nie zawsze chcą otwarcie rozmawiać o tym, co je trapi. Wobec tego dziecko musi czuć, że zawsze może być wysłuchane i wiedzieć, że jego problemy nie zostaną zlekceważone. Kluczowe jest więc, abyś stworzył mu bezpieczną przestrzeni do rozmów i wyrażania swoich emocji.

Kobieta pociesza zmartwione i dziecko

Co więcej, warto dziecko zachęcać do aktywnego spędzania czasu np. poprzez zajęcia pozalekcyjne. Ważne jest, aby dziecko wykazywało szczere chęci uczestniczenia w tego typu lekcjach. Przymuszenie go do chodzenia na nie również może wiązać się z nadmiarem stresu.

Kolejną kwestią jest dbanie o zdrowe odżywianie dzieci. Zbilansowana dieta, bogata w witaminy, składniki mineralne i antyoksydanty wspiera m.in. układ nerwowy dziecka, pomaga zwiększyć koncentrację  i wpływa na utrzymanie dobrego nastroju.

Jeśli jesteś rodzicem, wiedz, że Twoje dziecko obserwuje i przejmuje niektóre Twoje zachowania. W związku z tym będzie w podobny sposób reagowało na sytuacje stresowe, jak Ty. Pamiętaj więc, że Ty jako rodzic dajesz przykład swojemu dziecku i jeśli czujesz, że nie radzisz sobie ze stresem, warto, abyś zadbał także o swój własny komfort psychiczny. Pamiętaj, że w sytuacjach kryzysowych, zawsze możesz zwrócić się o pomoc do psychologa.

Bibliografia:

  1. Fundacja UNAWEZA, Raport Młode Głowy. Otwarcie o zdrowiu psychicznym, Warszawa, 2023.
  2. Talik E., Król K., Lęk szkolny a strategie radzenia sobie ze stresem u dzieci. Moderująca rola uogólnionego poczucia własnej skuteczności, Psychologia rozwojowa, 2014, tom 19, nr 3, s. 85–99.
  3. https://www.gov.pl/web/psse-lobez/czym-jest-stres-i-jak-dziala-na-organizm